Νευροανάδραση

Η νευροανάδραση είναι μια μη παρεμβατική, μη φαρμακευτική και ανώδυνη μέθοδος η οποία στοχεύει στην εκγύμναση του εγκεφάλου. Η μέθοδος αυτή αποτελεί παρακλάδι της βιοανάδρασης καθώς και οι δυο βασίζονται στη μάθηση μέσω της επιβράβευσης (Demos, 2005; Hammond, 2011). Η επιβράβευση είναι ένα οπτικό, ακουστικό ή οπτικο-ακουστικό ερέθισμα το οποίο λαμβάνει ο εκπαιδευόμενος ως επιβράβευση όταν επιτυγχάνει έναν προκαθορισμένο στόχο. Ο στόχος τίθεται από τον εκπαιδευτή και είναι να αυξήσει ή να ελαττώσει έναν ή περισσότερους εγκεφαλικούς ρυθμούς ανάλογα με τη διαταραχή-πρόβλημα του ατόμου. Με άλλα λόγια, ο εκπαιδευτής αφού διαπιστώσει ποιος/ποιοι εγκεφαλικοί ρυθμοί καθώς και που θα έπρεπε να ήταν πιο αυξημένοι ή αντίστοιχα μειωμένοι σύμφωνα με την ηλικία του ατόμου, θέτει ένα όριο πάνω ή κάτω από το οποίο ο εκπαιδευόμενος λαμβάνει επιβράβευση.

 

Βιβλιογραφία

Demos JN (2005) Getting Started with Neurofeedback. W.W. Norton & Co.

Hammond DC (2011) What is Neurofeedback: An Update. J Neurother 15:305–336

Συχνές Ερωτήσεις

Γιατί είναι τόσο αποτελεσματική;

Η επιτυχία της Nευροανάδρασης είναι πολυπαραγοντική:

1) Βασίζεται στην πλαστικότητα του εγκεφάλου στην ικανότητά του δηλαδή να μεταβάλλεται λειτουργικά και δομικά.

2) Αποτελεί μια μη φαρμακευτική και μη επεμβατική μέθοδο

3) Είναι απόλυτα ασφαλής υπό την έννοια ότι το άτομο δε δέχεται κάποιο ηλεκτρικό ερέθισμα αλλά αντιθέτως οι αισθητήρες τοποθετούνται μόνο για

την καταγραφή της εγκεφαλικής δραστηριότητας.

4) Μακροπρόθεσμα είναι μια συμφέρουσα οικονομικά λύση καθώς μέσα σε ένα περιορισμένο πλήθος συνεδριών μπορούμε να βελτιώσουμε ή ακόμα

και να βελτιστοποιήσουμε τη λειτουργικότητα του ατόμου.

Πού έχει εφαρμογή;

Η νευροανάδραση έχει πολυάριθμες εφαρμογές μερικές από αυτές είναι:

  • Άγχος (Hammond, 2005)
  • Κατάθλιψη (Putman, 2002)
  • Μετατραυματικό Στρες (Peniston and Kulkosky, 1991)
  • Διαταραχές ύπνου (Bell, 1979; Cortoos et al., 2010)
  • Εθισμούς (Saxby and Peniston, 1995; Masterpasqua and Healey, 2003; Scott et al., 2005; Sokhadze et al., 2008)
  • Μαθησιακές Δυσκολίες ( Fernández et al., 2003)
  • ΔΕΠΥ (Fuchs et al., 2003; Fox et al., 2005; Monastra et al., 2005; Lofthouse et al., 2012)
  • Διαταραχές Αυτιστικού Φάσματος (Coben et al., 2010)
  • Επιληψία (Sterman et al., 1974; Kotchoubey et al., 2001)
  • Ενδυνάμωση νοητικών λειτουργιών όπως είναι η μνήμη, η συγκέντρωση, η προσοχή (Kaiser and Othmer, 2000; Egner and Gruzelier, 2001; Vernon et al., 2003)
  • Βελτίωση απόδοσης σε π.χ. επαγγελματίες, αθλητές (Gruzelier, 2009, 2014a, 2014b, 2014c)
Πως εφαρμόζεται στην πράξη;

Στην πράξη ο εκπαιδευτής τοποθετεί τρεις ή και περισσότερους αισθητήρες στο άτομο για την καταγραφή της εγκεφαλικής δραστηριότητας. Ανάλογα με το διαταραχή-πρόβλημα του ατόμου ενοχοποιείται κάποια περιοχή του εγκεφάλου στην οποία αναμένουμε να υπάρχει κάποια ανωμαλία των εγκεφαλικών ρυθμών. Μετά την πρώτη αξιολόγηση, ο εκπαιδευτής καταστρώνει την εκπαίδευση του ατόμου. Αρχικά δηλαδή ο εκπαιδευτής καταγράφει την εγκεφαλική δραστηριότητα του ατόμου με μάτια ανοιχτά και μάτια κλειστά. Έτσι, μπορεί να ανιχνεύσει το πλάτος των εγκεφαλικών ρυθμών υπολείπεται ή πλεονάζει σε σύγκριση με τα φυσιολογικά για την ηλικία του ατόμου επίπεδα. Κατόπιν, ο εκπαιδευτής καθορίζει ένα κατώφλι πάνω ή κάτω από το οποίο το άτομο θα λαμβάνει επιβράβευση. Η επιβράβευση του ατόμου είναι είτε ακουστική (ήχος, μουσική) είτε οπτική (πάζλ) είτε συνδυασμός αυτών (παιχνίδι, βίντεο).