Αγχώδεις Διαταραχές

Tι είναι το άγχος;

Το φυσιολογικό άγχος είναι μια χρήσιμη και φυσιολογική αντίδραση  που προετοιμάζει τον οργανισμό να αντιμετωπίσει μια επικείμενη απειλή. Το παθολογικό άγχος όμως αποτελεί μια υπερβολική αντίδραση ως προς το ερέθισμα που το προκαλεί, ενώ η ένταση, η συχνότητα και η διάρκεια αυτής τη αντίδρασης είναι δυσανάλογες του ερεθίσματος, χωρίς την ύπαρξη κάποιου  επιπρόσθετου απειλητικού παράγοντα.
Ο όρος άγχος αναφέρεται σε τρείς πτυχές εμπειριών που μπορεί να βιώνει ένα άτομο που πάσχει από άγχος: τη συναισθηματική (π.χ ευερεθιστότητα, ανησυχία, συνεχής εγρήγορση), τη συμπεριφορική (εδώ συμπεριλαμβάνονται οι μη αποτελεσματικοί τρόποι αντιμετώπισης του άγχους όπως η αποφυγη συγκεκριμένων για το άτομο αγχωτικών καταστάσεων), και τη σωματική ένταση (π.χ εφίδρωση, αυξημένοι καρδιακοί παλμοί, δυσκολία στην αναπνοή, μουδιάσματα, αίσθημα άδειου κεφαλιού, πόνος στο στομάχι, λιποθυμικές τάσεις).

Με τον όρο «αγχώδη διαταραχή» περιγράφονται πολλές και διαφορετικές ομάδες διαταραχών τα συμπτώματα των οποίων παρατηρούνται στο συναίσθημα, τη συμπεριφορά, τις σκέψεις και τη σωματική λειτουργικότητα (π.χ ψυχοσωματικές διαταραχές).

Οι αγχώδεις διαταραχές χωρίζονται σε τρείς κατηγορίες στη γενικευμένη αγχώδη διαταραχή, την φοβική διαταραχή και τις διαταραχές πανικού, καθεμία από τις οποίες έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και τα δικά της συμπτώματα.
Τα πιο συχνά είδη αγχωδών διαταραχών είναι τα παρακάτω:

  • Γενικευμένη αγχώδης διαταραχή
  • Κοινωνική αγχώδης διαταραχή
  • Διαταραχή πανικού Με ή χωρίς αγοραφοβία
  • Αγοραφοβία
  • Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή
  • Διαταραχή Μετα-τραυματικού στρες
  • Ειδική φοβία
  • Διαταραχή οφειλόμενη σε γενική ιατρική κατάσταση
  • Αγχώδης διαταραχή προκαλούμενη από ουσίες
  • Αγχώδης διαταραχή μη προσδιοριζόμενη αλλιώς

Σύμφωνα με στοιχεία1,2, οι αγχώδεις διαταραχες είναι οι πιο συχνά εμφανιζόμενες ψυχικές διαταραχές οι οποίες εμφανίζονται περίπου στο 13,6%-28,8% των ενηλίκων σε κάποια στιγμή της ζωής τους. Για το λόγο αυτό είναι ιδιαίτερα ωφέλιμη τόσο η έγκαιρη διάγνωση, τόσο και η αποτελεσματική και στοχευμένη θεραπευτική παρέμβαση.

1Alonso J, et al. (2004). Prevalence of mental disorders in Europe: results from the European Study of the Epidemiology of Mental Disorders project. Acta Psychiatr Scand., 109 (420), 21–27.

2Kessler RC, et al. (2005). Lifetime prevalence and age-of-onset distributions of DSM-IV disorders in the National Comorbidity Survey Replication. Arch Gen Psychiatry, 62, 593–602.